Invaller zijn en afscheid nemen

11109302_10203040671892842_1349725218957419301_nEen paar maanden geleden schreef ik een gastblog, over invaller zijn. Veel is nog altijd van toepassing.

Invallen, ik doe het inmiddels al 8 jaar… Daarvoor had ik een vast contract. Door verhuizing van Zuid-Holland naar Noord-Brabant werd het allemaal anders.
Ik stopte bij de school waar ik al bijna 10 jaar werkzaam was geweest, begonnen als lio. En stapte eigenlijk de wereld van onzekerheid binnen.
Invalpools, ik had er nog nooit mee te maken gehad. Wist eigenlijk niet zo goed waarin ik me ging begeven. Solliciteren deed ik uiteraard direct op alles wat ik tegen kwam en open sollicitaties natuurlijk ook. Maar helaas bleek het toch niet zo gemakkelijk.
Er waren (en zijn) weinig langdurige vacatures en via de invalpool kreeg ik zeker wel opdrachten, een ochtendje hier, een middagje daar, soms een hele dag… maar het bleek best lastig, met 3 opgroeiende schoolgaande kinderen in de leeftijd van 2,5 tot 8 jaar en geen opa of oma in de buurt die dan kon inspringen.
Iedere keer de opvang regelen bleek voor mij op dat moment lastig.. Omdat het dagelijks onzeker was of ik wel of niet aan de slag kon en vooral ook WAAR. Soms waren het scholen in dezelfde gemeente, maar niet altijd. Het werd mij toen al snel duidelijk dat ik (maar mijn kinderen ook) niet zo goed tegen de onzekerheid kon en ik ging gerichter zoeken naar langdurige invalopdrachten. In oktober/november lijken de invalaanvragen toe te nemen en ik had geluk, een inval tot het einde van het schooljaar. Hoe geweldig was dat? Geen onzekerheid meer… althans… tot het einde van het schooljaar. Dan ga je na een paar maanden hopen, in de wandelgangen hoor je van mensen die weggaan, plekken die vrijkomen etc…
Helaas had ik pech, binnen de school was een andere invalster die meer rechten had dan ik, omdat ze al een jaar voor het bestuur had ingevallen en daarom voorrang had.
Voor het jaar erna had ik wederom veel geluk, weer een langdurige inval maar wederom aan het eind van het jaar had iemand anders meer rechten opgebouwd dan ik had, daarnaast moest ik ‘weg’ omdat ik al langer dan een bepaald aantal maanden voor het bestuur had ingevallen.
Op naar een andere stichting en bestuur dan maar en zo gaat het inmiddels al een aantal jaren. Was het eerst dat ik te kort of juist te lang binnen een bepaald bestuur werkzaam was… nu krijg ik te horen dat ik ‘te oud’ (lees: te duur) ben met mijn  40 jaar, om bepaalde langdurige invalklussen te doen.
Invallen is leuk en soms heb je geluk dat je kunt blijven en een aanstelling krijgt.
Hoewel het voor mij ieder jaar weer spannend is vanaf april/mei of ik zal kunnen blijven of dat ik iets nieuws kan vinden voor na de zomervakantie heb ik ontzettend veel geleerd. Eigenlijk ieder schooljaar weer.
De inval die ik doe is iedere keer in groep 1/ 2 geweest. Daar ligt mijn hart, kan ik mijn ei kwijt en geniet ik ontzettend van. Omdat je op zoveel verschillende scholen komt zie je ook steeds weer nieuwe materialen en ideeën. Heerlijk vind ik dat! Niet alleen de kinderen ontdekken, maar de juf dan net zo goed.

Door de facebookpagina’s van kleuterwereld en kleuteruniversiteit doe ik veel ideeën op.
De doe – en maak het zelf ideetjes gebruik ik regelmatig (soms tot ergernis van mijn vriend wanneer de keuken weer eens ontploft lijkt omdat ik zelf klei gemaakt heb) in de klas.
De kinderen zijn nieuwsgierig en ik merk ook dat de collega’s van de parallel groepen interesse tonen en ideetjes overnemen (rijst in de zandtafel bijvoorbeeld).

Maar er zijn ook materialen die je niet zelf kunt maken en die ik heel graag zou willen hebben. Zo heb ik bijvoorbeeld een aantal jaren geleden plastic paaseieren die je in 2 helften kon doen aangeschaft om bezig te zijn met kleuren, vormen en letters in het thema Pasen.
En ik heb een hele verzameling plasticdieren voor het thema “boerderij” en “de zee”.
Maar omdat ik geen vaste school heb om in te vallen moeten al die spullen steeds weer mee naar huis. Zo ook nu… Na bijna een heel schooljaar invallen, moet ik er a.s. donderdag ‘vantussen’ Vrijdag is het 1 juli en dan mag ik niet meer komen. Dan komt er een andere invalster. De afgelopen weken ben ik dus bezig geweest met spullen weer mee naar huis te nemen…. dat moet weer een plekje krijgen.

Ook heb ik een ontzettend grote verzameling prentenboeken. Daar ben ik heel trots op en erg blij mee. Die kunnen mooi in de boekenkast, maar al die andere spullen die ik ‘moet’ hebben…. Die kunnen we in huis niet altijd kwijt. Er zijn materialen die ik graag zou willen aanschaffen voor in ‘mijn’ klas…. Blokken bijvoorbeeld…. En hoewel ik ze graag in iedere groep waarin ik werk zou willen hebben gaat dat niet. Ik kan niet altijd alles zelf aanschaffen, het worden dure grapjes. Soms heb ik weleens het geluk dat een bouwcoördinator het een goed idee vindt en het aangeschaft kan worden. Hoe jammer vind ik het dan om na de ene inval weer op een andere te komen en bepaalde materialen niet mee te kunnen nemen😉 Maar dat hoort erbij.

Ik heb gemerkt dat ik flexibeler ben geworden in de loop der jaren, 8 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik op een andere school zou gaan werken, de angst om je (weer) te moeten bewijzen. Inmiddels is dat geen probleem meer en zie ik het als uitdaging. Daarnaast leer je heel erg veel van al die verschillende scholen. Je ziet hoe het gaat, je komt er achter wat werkt, wat niet werkt en wat je zelf graag wilt uitstralen en meegeven. Maar na al die jaren ook eens een keer écht ergens bij te horen, binnen een team en de ontwikkeling van kinderen te kunnen volgen van groep 1 tot groep 8, dát lijkt mij ook erg prettig. Mijn eigen klas inrichten en er over nadenken hoe we het het volgende jaar zullen gaan doen. Roosters maken, thema’s inplannen enz….

Ik vind mijn vak nog steeds geweldig, juf zijn.
Kinderen blijven je bij en in de loop van de jaren kom je ze dan ook wel weer eens tegen met hun mama’s en papa’s. Mooi om te zien en horen dat ze niet alleen jouw zijn bijgebleven maar dat jijzelf hen ook bijgebleven bent.
En hoewel ik geen vaste aanstelling heb en ik mij ieder jaar opnieuw bewijzen moet geniet ik zo van het lesgeven en de omgang met de kinderen en hun ouders. Maar ook van het begeleiden van stagiaires, zij leren van ons (de leerkracht) maar andersom net zo goed. Hun enthousiasme en ideeën. Mooi! Zo was ik ook ooit en dankzij hen borrelt dat enthousiasme en de nieuwsgierigheid ook steeds weer omhoog bij mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s