Verhalen van vroeger

bw5 juli 027

Iedereen heeft wel verhalen van vroeger, of je nu 5 of 10, 20, of zoals ik, bijna 42 bent.
Je maakt allemaal dingen mee waaraan je weleens terugdenkt of waar je dusdanige herinneringen aan hebt dat je ze nog eens  wilt navertellen of opnieuw vertellen. Soms op de dag zelf maar ook soms weken, maanden of jaren later.

Ik bemerk dat ik nu weleens met verhalen kom, verhalen die ik niet zelf heb meegemaakt maar die mijn opa mij vertelde…
Mijn opa is inmiddels alweer bijna 6 jaar geleden overleden en ik mis zijn verhalen wel hoor. Verhalen over mijn ouders, over zijn eigen jeugd maar zeker ook de verhalen die hij vertelde over de oorlog.

Ooit hoorde ik Bram van der Vlugt op t.v. praten over vroeger, over zijn moeder en de oorlog. Mijn  tante plaatste  een verhaal over de klaproos en waar deze symbool voor staat. Een symbool uit de oorlog.

Plotseling herinnerde ik mij dat mijn opa hierover weleens heeft verteld. Heel lang geleden. Ik zat volgens mij zelfs nog op het Middelbaar en we moesten voor geschiedenis een werkstuk maken.
Ik heb mijn opa toen een interview afgenomen en hij vertelde veel, over zijn jeugd, over zijn veel te vroeg in de oorlog gestorven broer enz… enz… Over onderduikers, voedselbonnen, de Duitsers, de angst, de kracht etc…
Ik hing aan zijn lippen en in de loop der jaren kwamen er veel verhalen bij en vele verhalen kwamen ook keer op keer weer terug.
Zeker rond mei kwamen deze verhalen en ook de vragen in mij en ook in die van mijn zus en neven wel naar boven.
Verhalen over hem en oma, verhalen over zijn werk bij de politie, verhalen over mijn moeder en haar schooltijd. Verhalen over toen ik geboren was en hij zo snel mogelijk in het ziekenhuis wilde zijn. De normen en waarden kwamen er in terug, dat wat hij zijn eigen dochters meegegeven had en dat wat hij mij en mijn zus en neven mee wilde geven voor ‘later als jullie groot zijn en ook zelf kinderen hebben’ (“Pas je goed op jezelf, niet zomaar iets aannemen van iemand, zelf nadenken en keuzes maken”etc..)
Zijn verhalen komen uiteraard ook op verjaardagen weer terug, bij mijn ouders en oom en tante en bij mijn zus en mijn neven, bij mij….

Nu heb ik zelf kinderen, de oudste is inmiddels 15 en bemerk ik dat ook ik verhalen weet te vertellen, maar niet de verhalen die mijn opa had. Ik weet de verhalen deels, mijn ouders en mijn tante weten veel en toch is het anders.

Het zijn niet de ervaringsverhalen. Het worden verhalen die overgaan van generatie op generatie en hoe mooi dat ook is… bekruipt mij het gevoel dat bepaalde verhalen ook niet verloren mogen gaan. Juist ook de verhalen over oorlogen.
Maar omdat er nog maar weinig mensen leven, die uit de generatie van mijn opa komen heb ik het idee dat ook langzaam hun verhalen ‘uitsterven’ wegebben, in de vergetelheid raken.

Of ben ik nu wel erg melancholisch?

Wanneer ik aan mijn opa denk komen er veel, heel veel mooie herinneringen boven. Ook foto’s van hem met zijn kinderen, foto’s van ons samen en ook foto’s van hem met mijn jongste dochter.

Deze foto is uit 2011255836_1660559688972_3038813_o
Ik hoop dat de herinneringen blijven, dat ik verhalen kan en mag blijven vertellen over hem.
En dat mijn moeder en tante dat ook nog lang mogen blijven doen. Het is inmiddels al lang geschiedenis, de 1e en 2e WO  en straks zijn er geen mensen meer die de verhalen 1 op 1 kunnen vertellen aan mijn generatie en die van mijn/onze kinderen.

Hoe behouden we de verhalen voor de nieuwe generaties?

 

 

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s